Een verjaardag in krijgsgevangenschap

Op 25 juli denk ik aan de verjaardag van mijn moeder, geboren op 25 juli 1920 en in 2010 overleden.

Mijn vader heeft in zijn krijgsgevangenschap in Fukuoka 9B in Japan op 25 juli 1944 een bijzonder stukje geschreven in zijn dagboek. Zie bijgevoegde afbeelding. Zij waren toen bijna 5 jaar getrouwd. Zo vier je een verjaardag, duizenden kilometers van elkaar in barre omstandigheden. Mijn moeder in een jappenkamp Lampersari in Semarang en mijn vader in Japan. Een pakje sigaretten om van de verjaardag van zijn vrouw te genieten.

Pa_Fukuoka_25juli1944_760x327

De omstandigheden op die dag in het kamp

Op die dag noteert de Nederlandse kampcommandant en tevens kamparts Hilfman in zijn dagboek het volgende op 25 juli 1944 (blz. 85):

Kampcommandant_25juli1944_Hilfman_617x362.png

In de alfabetische namenlijst van Fukuoka 9B komen we meerdere Flohr’s tegen. Mijn vader (C.M.J. Flohr) was op dat moment 31 jaar.

Het kamp van mijn moeder

Zoals gezegd zat mijn moeder met 2 kinderen (Christine en Els) in kamp Lampersari in Semarang. Ook haar moeder / mijn oma Christine Biver (Gumster-Biver, Chr. F.V. van) was bij haar in het kamp samen met de jongste dochter Ilse. Oma Biver heeft het kamp helaas niet overleefd. Zij is op 47-jarige leeftijd overleden op 30 oktober 1944.

In de periode oktober 1942 – 23 augustus 1945 was dit een burgerkamp >>
Andere naam: Bunsho III Kamp 4
Geïnterneerden: jongens; oude mannen; vrouwen en kinderen
Aantal geïnterneerden: 7.870
Aantal doden: 341 (tussen 19 februari 1944 en 27 september 1945)
Informatie: Rond 1915 begon de gemeente Semarang als eerste in Indië met sociale woningbouw voor de inheemse bevolking. Rond 1920 werden aan de Blimbingweg en de Manggaweg twee modelkampongs gebouwd met in totaal ongeveer 240 kleine woningen van hout en bilik. Deze kampongs werden in november 1942, met de Gouvernements Ambachtsschool aan Sompok en 66 betere stenen huizen aan de Djeroekweg, Sompok en Lampersari, aangewezen als wijkkamp voor ‘Europese’ vrouwen en kinderen. De wijk werd omheind met prikkeldraad en gedek. De vrouwen en kinderen die er geïnterneerd werden, waren afkomstig uit Midden- en Oost-Java. De namenlijst bevat alleen de namen van ca. 3960 volwassenen.

Lampersari rond 25 juli 1944

Mijn moeder hield geen dagboek bij. Er zijn wel enkele dagboeken van anderen digitaal beschikbaar. Uit een dagboek van Amp Kramer-Driessen krijgen we een sfeerbeeld wat zich afspeelde rond de verjaardag van mijn moeder op 25 juli 1944.

Lampersari_AmpKamer-Driessen_dagboek28jul44_673x550

Het dagboek van Tine Bolt-Koster geeft op 6 juni 1944  een sfeertekening hoe zij aankeek tegen de nieuwe bewakers. De tekst laat niets aan duidelijkheid over.

Lampersari_dagboek_Tine Bolt-Koster_fragment6juni1944_966x660

Hoe verschillend zijn de levens van mijn vader en moeder in 1944, hoe sterk zijn zij gebleven en hebben elkaar na de oorlog weer teruggevonden.

In 1953/1954 zijn wij, een gezin inmiddels met 6 kinderen naar het nieuwe vaderland moeten verhuizen. De oudste van het gezin is in 1953 naar Nederland gegaan. Moeder vertrok met 5 kinderen in december 1954 met ms Oranje. Kerstnacht ’54 werd aangemeerd in het ijskoude Amsterdam. Voor het eerst maakten we kennis met sneeuw. Vader volgde enkele maanden later met het vliegtuig.

aankomstadam1954

Aankomst Amsterdam, 25 december 1954

Geplaatst in Familiegeschiedenis, Indische Kwestie, Persoonlijke geschiedenis | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

de “Indische Kwestie”: de overheid wil er snel van af?

Herman Bussemaker (historicus en oud-voorzitter van het Indisch Platform) wijdde zijn laatste boek (“Indische Verdriet, strijd om erkenning)” aan de historie van een getraumatiseerde  Indische gemeenschap die in zeventig jaar veel heeft bereikt  maar niet de gevraagde erkenning van de overheid heeft gekregen.

We zijn nu 2 jaar verder. Herman Bussemaker is niet meer. Hij werd bij het Indisch Platform opgevolgd door Silfraire Delhaye. Ogenschijnlijk is deze opvolging goed verlopen. Helaas bleek al snel enige kritiek te komen vanuit het IP bestuur. Zeker op het moment dat in 2015 door de nieuwe voorzitter een overeenkomst werd gesloten over de Backpay regeling. De regeling viel niet in goede aarde bij veel betrokkenen. Enkele kritische bestuursleden werden uit het bestuur gezet. De uitvoering van de regeling liep uit de hand. Het overgebleven IP-bestuur keek toe maar deed niets. De uitgetreden bestuursleden probeerden te redden wat er te redden viel bij de uitvoering van de regeling.

Intussen was het ministerie van VWS blij dat er een overeenkomst was gesloten en dat daarmee tegemoet was gekomen om vanuit moreel inzicht te hebben voldaan aan de wensen van de Indische gemeenschap. Niets was echter minder waar. Nog steeds worden rechtszaken aangespannen tegen de Overheid. Rechtszaken die tot nu toe stuk lopen op een rechtshistorie die de halsstarrigheid van de Regering de afgelopen 70 jaar zo kenmerkt.

Opnieuw schijnt met het huidige Indisch Platform een overeenkomst te zijn gesloten door het ministerie. “Collectieve erkenning” was in vooruitzicht gesteld en wordt nu omgezet in een afspraak van 1,5 miljoen per jaar voor de Indische gemeenschap. Daar kan dan een Indisch centrum mee van de grond komen. Opnieuw blijkt de huidige voorzitter met dit plan te hebben ingestemd. Onbekend is of er veel overleg is geweest met de betrokken organisaties. Het lijkt op een een-tweetje tussen Martin van Rijn en de IP-voorzitter.  Reacties uit de Indische gemeenschap zijn zeer teleurgesteld. Men voelt zich bekocht. En terecht, denk ik dan.

Het is tijd dat de Indische Kwestie voorgelegd gaat worden aan het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Het Nederlands recht moet op de proef gesteld worden buiten onze grenzen.

De epiloog in het boek van Bussemaker (zie afbeelding) maakt duidelijk dat de kwestie niet op deze manier kan worden afgerond.

Epiloog_Bussemaker_885x310

Geplaatst in Indische Kwestie, Politiek | Tags: , | 1 reactie

Het mono­culturalisme van de PvdA

Fascinerend hoe de geschiedenis zich op sommige punten kan herhalen. Ook de houding ten opzichte van migranten in de jaren vijftig is in wezen niet veel veranderd met de huidige tijd.
Nederland emigratieland in de jaren vijftig: Er gingen meer Nederlanders naar het buitenland (Australië, Canada, Nieuw Zeeland, VS en Zuid-Afrika), dan er binnenkwamen, (grote aantallen Indische-Nederlanders). De angst voor een te groot aantal immigranten / repatrianten, (in o.a. het ‘beruchte’ rapport Werner gememoreerd), wordt door deze cijfers ook ontkracht.

MO

Afgelopen weekend verscheen een controversieel stuk in De Telegraaf met als titel ‘De PvdA wijst migranten als automatische bondgenoot af’. Het ging over de multiculturalisme paragraaf van het recente PvdA-rapport, geschreven door Paul Depla. Op Twitter ging het verhaal rond dat De Telegraaf de dingen uit zijn verband heeft gerukt en uit context heeft geciteerd. Dat is ten dele waar. Bij het lezen blijkt het rapport op dit thema subtieler en bovenal voorzichtiger te zijn geformuleerd dan wat De Telegraaf ervan heeft gemaakt. Maar er zit wel degelijk eenzelfde monoculturele lijn in.

Ik heb er drie alinea’s uitgelicht. Hier de eerste:

“Juist waar het gaat over de multiculturele samenleving is het gevoel ontstaan dat de terechte emancipatie van de migranten, leidt tot een aantasting van verworven rechten en vrijheden. Want gaat het erom de rechten en vrijheden van migranten te versterken? Of betekent de emancipatie van migranten vooral dat…

View original post 767 woorden meer

Geplaatst in Indische Kwestie, Migranten, Politiek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De slachtoffers die op het politieke slagveld bleven liggen: postkoloniale migranten, 1950-1965

Opvallend zijn de overeenkomsten die ik zie in de houding van sommige Nederlandse politieke partijen op dit moment en toentertijd. Maar ook de NLse regering is in haar opstelling t.o.v. migranten in essentie weinig veranderd met die van enkele decennia geleden.

Koloniaal verleden, voortdurende erfenis. Indonesië en Nederland

Jules Schmidt Weymans TM-60059559 Jules Schmidt Weymans, 1905. Foto van Leonard Freed. Collectie Nationaal Museum van Wereldculturen, inv.nr. TM-60059559

Deze foto, van de latere Amerikaanse Magnumfotograaf Leonard Freed, is aangrijpend door de kwetsbaarheid van de afgebeelde personen: de oude man staat licht voorovergebogen, zijn handen, in handschoenen gehuld, omklemmen zijn aktetas. Hij lijkt zijn dikste trui te hebben aangetrokken en zijn enige sjaal omgewikkeld. Om zijn hals hangt een letter waarnaar de opvarenden bij aankomst werden ingedeeld. Het is 1960 en het schip, afkomstig uit Indonesië, is gearriveerd in Amsterdam, maar de man lijkt met zijn tropenhelm en zijn snor hij niet alleen uit een ander werelddeel, maar ook uit een andere eeuw afkomstig te zijn. Hij staart in de verte, afwachtend, kijkend naar wat letterlijk komen gaat. Het kleine jongetje op de achtergrond, in een skipak avant la lettre, zijn capuchon over zijn hoofd, merkt de man niet op. Het kijkt mijmerend naar…

View original post 1.382 woorden meer

Geplaatst in Indische Kwestie, Indonesië, Migranten, Persoonlijke geschiedenis | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Manchester 22 mei 2017……

Tony Walsh reads out his poem ‘The Place’ at the vigil on Albert Square for the victims of the Manchester attack.

This is the Place

This is the place
In the north-west of England. It’s ace, it’s the best
And the songs that we sing from the stands, from our bands
Set the whole planet shaking.
Our inventions are legends. There’s nowt we can’t make, and so we make brilliant music
We make brilliant bands
We make goals that make souls leap from seats in the stands
And we make things from steel
And we make things from cotton
And we make people laugh, take the mick summat rotten
And we make you at home
And we make you feel welcome and we make summat happen
And we can’t seem to help it
And if you’re looking from history, then yeah we’ve a wealth
But the Manchester way is to make it yourself.
And make us a record, a new number one
And make us a brew while you’re up, love, go on
And make us feel proud that you’re winning the league
And make us sing louder and make us believe that this is the place that has helped shape the world
And this is the place where a Manchester girl named Emmeline Pankhurst from the streets of Moss Side led a suffragette city with sisterhood pride
And this is the place with appliance of science, we’re on it, atomic, we struck with defiance, and in the face of a challenge, we always stand tall, Mancunians, in union, delivered it all
Such as housing and libraries and health, education and unions and co-ops and first railway stations
So we’re sorry, bear with us, we invented commuters. But we hope you forgive us, we invented computers.
And this is the place Henry Rice strolled with rolls, and we’ve rocked and we’ve rolled with our own northern soul
And so this is the place to do business then dance, where go-getters and goal-setters know they’ve a chance
And this is the place where we first played as kids. And me mum, lived and died here, she loved it, she did.
And this is the place where our folks came to work, where they struggled in puddles, they hurt in the dirt and they built us a city, they built us these towns and they coughed on the cobbles to the deafening sound to the steaming machines and the screaming of slaves, they were scheming for greatness, they dreamed to their graves.
And they left us a spirit. They left us a vibe. That Mancunian way to survive and to thrive and to work and to build, to connect, and create and Greater Manchester’s greatness is keeping it great.
And so this is the place now with kids of our own. Some are born here, some drawn here, but they all call it home.
And they’ve covered the cobbles, but they’ll never defeat, all the dreamers and schemers who still teem through these streets.
Because this is a place that has been through some hard times: oppressions, recessions, depressions, and dark times.
But we keep fighting back with Greater Manchester spirit. Northern grit, Northern wit, and Greater Manchester’s lyrics.
And these hard times again, in these streets of our city, but we won’t take defeat and we don’t want your pity.
Because this is a place where we stand strong together, with a smile on our face, greater Manchester forever.
And we’ve got this place where a team with a dream can get funding and something to help with a scheme.
Because this is a place that understands your grand plans. We don’t do “no can do” we just stress “yes we can”
Forever Manchester’s a charity for people round here, you can fundraise, donate, you can be a volunteer. You can live local, give local, we can honestly say, we do charity different, that Mancunian way.
And we fund local kids, and we fund local teams. We support local dreamers to work for their dreams. We support local groups and the great work they do. So can you help us. help local people like you?
Because this is the place in our hearts, in our homes, because this is the place that’s a part of our bones.
Because Greater Manchester gives us such strength from the fact that this is the place, we should give something back.
Always remember, never forget, forever Manchester.

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Nederlands-Indië: de onbetaalde rekening

Inderdaad is deze rekening, na 70 jaar, nog steeds niet betaald. Generatie 1 is bijna van ons heengegaan. Generatie 2, mijn generatie, is deze kwestie zeker nog niet vergeten.
Het gaat om honderduizenden Indische-Nederlanders om wie het gaat.
Het is pijnlijk maar waar dat de Nederlandse politiek kennelijk zijn vingers niet wil branden (op enkele uitzonderingen na), want stel je voor dat er een claim ligt die met harde euro’s betaald moet worden. Met name die vraag is al sinds 1945 kennelijk de belangrijkste vraag.
Treurig

Hieronder de blog van Peggy Stein waarin haarfijn verteld wordt waaruit de rekening uit bestaat.

ps.blog

Beste politicus, ambtenaar en jurist,

Ik schrijf u namens mijn ouders en grootouders en namens de duizenden mensen die ik de afgelopen tijd heb gesproken in verband met de al 71 jaar slepende en onopgeloste ‘Indische Kwestie’ omtrent compensatie oorlogsschade én de ‘backpay’ van salarissen uit de oorlogsjaren Nederlands-Indië.

Na 70 jaar wordt er door Kabinet Rutte II op aandringen van Staatssecretaris Martin van Rijn dan eindelijk iets gedaan aan het uitgestelde recht op salaris. Moreel worden de dan nog slechts een paar honderd in leven zijnde ambtenaren en militairen tegemoet-gekomen met een erkenning van niet-genoten salaris. De rest is overleden. Het betreft een morele eenmalige toekenning en het Kabinet Rutte II sluit de eerder overledenen uit. Ook hun weduwen en hun kinderen wordt de pas afgesneden naar een ‘morele’ uitkering van dat salaris. Dit laatste én de minimale toekenning van de Regering levert nóg meer leed op dan de instanties zich…

View original post 1.777 woorden meer

Geplaatst in Familiegeschiedenis, Indische Kwestie, Indonesië, Migranten, Persoonlijke geschiedenis, Politiek | 1 reactie

8 maart: een dag van herinnering

Vandaag 75 jaar geleden werd mijn vader krijgsgevangene gemaakt door de Jap. Overgebracht naar Bandoeng en vandaaruit op 14 juni ’42 overgebracht naat Tjimahi. Op 1 sept.1943 naar Batavia en vervolgens op 25 sept. 1943 vertrokken naar Singapore en verder naar Japan vervoerd op één van de beruchte Hell-ships: Hellship_HawaiiMaru

Overgebracht naar kamp voor krijgsgevangen in Fukuoka 9B.Fukuoka9B_omst2.jpg

Fukuoka9b_lokatie

Fukuoka9B_overzichtsfoto

Overzichtsfoto Kamp 9B (via dornierdo24k.nl)

pow_fukuoka

Op 7 sept. 1945 uit Japans kamp Fukuoka 9B (http://tinyurl.com/hej9kze) vertrokken met US navy manschappen.

Nooit soldij ontvangen over die periode. Net zoals vele van zijn lotgenoten. Vandaar de voortdurende roep om backpay vanuit de Indische gemeenschap. Daar komt Nederland nog steeds mee weg, al 72 jaar dus.

Lees via bijgevoegde weblink wat voor een kamp Fukuoka 9B was. Een indringend stukje geschiedenis, opgeschreven door de Nederlandse kampcommandant en tevens kamparts in dit kamp. De tocht die hij beschrijft is dezelfde tocht die mijn vader heeft moeten gaan.

 hilfman_fukuoka9_arts_in_krijgsgevangenschap

kaft_hilfman_224x316

Geplaatst in Familiegeschiedenis, Indische Kwestie, Indonesië | Een reactie plaatsen