ONDERHUIDSE OORLOG

Een prachtig gedicht van Robert Block. Hij schrijft hier het volgende over: “Het gedicht ‘Onderhuidse Oorlog’ is een hommage aan de vrouwen die tijdens de Japanse bezetting van voormalig Nederlands-Indië / het huidige Indonesië zowel binnen als buiten de kampen moesten te zien overleven met minimale middelen.

Deze blog sluit aan op mijn eerder geschreven blog: https://peterflohr.blog/2019/11/23/de-vergeten-vrouwen-van-de-oorlog-in-de-oost/

Robin_Block_Onderhuidse_oorlog_474_749Kader

Dit gedicht staat ook gepubliceerd op de blog van Robin. robinblog.nl. Op zijn blog staan nog veel meer interessante onderwerpen. Een aanbeveling waard.

Geplaatst in Indische Kwestie, Indonesië, Japanse bezetting in Azië | Een reactie plaatsen

In memoriam: Paul de Chauvigny de Blot

Ik kende hem pas sinds kort. Hij heeft in die korte tijd een grote indruk op mij gemaakt sinds ik met hem aan tafel zat in een ronde tafelgesprek in de Tweede Kamer. Hij was daar speciaal uitgenodigd om zijn vraag aan de Nederlandse Staat te stellen waarom hij  nooit zijn salaris heeft gekregen voor de tijd dat hij als krijgsgevangen KNIL-soldaat in een concentratiekamp heeft moeten doorbrengen.  De Nederlandse Staat is er niet in geslaagd om zijn vraag in al die jaren positief te beantwoorden.

Op 15 december 2019 is hij op 95-jarige leeftijd overleden.

Een goede vriend van Paul de Blot heeft op 19 december een kleine video-collage samengesteld over Paul en zijn denken over de dood.

Paul de Blot over de Dood

Zijn denken over de dood geeft troost.

 

PauldeBlot_overladv_IHS_506x935

PauldeBlot_overladv_Nyenrode_604x529

Condeleanceregister

 

Geplaatst in Indische Kwestie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blauwe Brieven – Indische Ontrechting

BB_omslag1_550x780
Een indringend boek over de politieke-bestuurlijke, historische en juridische kanten van de Indische Kwestie. Hoe is de politiek met dit onderwerp al meer dan 70 jaar aan het worstelen. Hoe kan dat? Waarom zijn onderbouwde claims nog steeds niet gehonoreerd? Wat speelt zich af sinds de jaren veertig, vijftig, zestig van de vorige eeuw tot nu toe?

Het is dit verhaal dat in het boek Blauwe Brieven kort, bondig en vlijmscherp neergezet is door jurist Henk Harcksen. Wat een ingewikkelde kwestie lijkt wordt ontrafeld tot een begrijpelijk niveau. Een niveau waarbij openstaande rekeningen niet worden betaald, weggemoffeld worden en alle aanspraken tot nu toe onder de bekende mat geveegd zijn. Een niveau van goedmakertjes en afkoopsommen. Een niveau van verdeel en heers, politiek schaken, juridische steekspellen en smakeloze ambtenarij. Dit alles te betitelen als “ontrechting”. De direct betrokkenen zijn bijna allen reeds overleden. Zij die nog leven ervaren op hoge leeftijd nog steeds de pijn van deze ontrechting.

Het zijn geen oorlogsverhalen.
Het zijn verhalen die de politieke bestuurders en juridische verantwoordelijken zich aan horen te trekken. Juist omdat er nog steeds een grote groep generatie nakomelingen zich diep gekwetst voelt. Zij nemen het leed mee en de trauma’s van hun eerste jeugd uit de kampen. Zij erven het verdriet, de woede en leed van hun ouders. Zij blijven de klokken luiden opdat op enig moment recht wordt gedaan.

In 2020 viert Nederland het feest van 75 jaar bevrijding. Er zal een grote groep Nederlanders diezelfde 75 jaar op een andere manier beleven.

De presentatie van het boek op 29 november j.l. is in het geheel vastgelegd en terug te vinden op de volgende weblink:

Presentatie van Blauwe Brieven 

Het boek is rechtstreeks te bestellen bij Henk Harcksen door € 26,40 op zijn rekeningnummer te storten: NL30 RABO 0387 1107 04. o.v.v Blauwe Brieven. Verzendkosten zijn hierbij inbegrepen. Vergeet niet het bezorgadres te vermelden {naam-adres-postcode-woonplaats}.

Mailadres van Henk Harcksen: harcksenhenk@gmail.com

 

Geplaatst in Het Recht, Indische Kwestie, Ontrechting, Politiek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De vergeten vrouwen van de oorlog in de Oost

_78363015_tenko

Er zijn veel verhalen, boeken en beeldmateriaal over de oorlog in de Oost (Pacific) gepubliceerd. Relatief weinig aandacht is gegeven aan de gevolgen en ontberingen van de oorlog die vrouwen (moeders en kinderen) hebben ondervonden.

Schrijfster Isabel Wolff vestigt hier de aandacht op in een artikel bij BBC news (2014). Dit artikel is te vinden bij de volgende weblink: The forgotten women of the ‘war in the East’

Een (google) vertaling van dit artikel is te lezen in het volgende document:

De vergeten vrouwen in de oorlog in de Oost.

Veel echtgenoten hebben de oorlog gescheiden van elkaar en van de kinderen moeten ondergaan. De gevolgen voor de gezinnen in de oorlog waren groot. Maar ook na de oorlog wordt het leed jarenlang meegedragen en gevoeld in de gezinnen, bij ouders en kinderen.

_78364953_women-bowing2

Geplaatst in Familiegeschiedenis, Indische Kwestie | Tags: , | 1 reactie

De brug tussen de generaties

Een prachtige toespraak van Hans Goedkoop.

Java Post

Toespraak uitgesproken tijdens de Herdenking Vrouwenkampen, Bronbeek 25 augustus 2019

Herdenking vrouwenkampen Bronbeek

Door Hans Goedkoop

Bij alles wat er pijnlijk is aan een herdenking, valt mij vaak toch iets opbeurends op, en zo ook weer vandaag. Wat bent u met veel. Met oud en jong. Met leden van de generatie die erbij was en leden van de generaties die zich voorstellen hoe dat was, erbij te zijn.

In een kamp. Met steeds meer mensen op steeds minder ruimte en met steeds minder te eten. In de rij voor een steeds kleiner stukje zeep. Besmet met steeds meer ziekten. Steeds vaker onderworpen aan geweld en zeker naar het einde toe steeds vaker in het oog van de dood. Van andere vrouwen, andere kinderen, wie weet straks van jezelf.

Zo moeilijk om je voor te stellen als je er niet bij was.

Zo moeilijk om over te praten als je er…

View original post 2.635 woorden meer

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

De bakermat van de Indonesische Onafhankelijkheid

De bakermat van de Indonesische onafhankelijkheid wordt op papier gezet door I.F.M. Salim in het boek “Vijftien jaar Boven-Digoel”, concentratiekamp op Nieuw-Guinea (1973).

Wim Schermerhorn (premier in NL ’45=’46) citerend in het Ten geleide: “In dit boek wordt een episode uit de koloniale geschiedenis van Nederland en Indonesië beschreven door een Indonesiër die de harde kanten van het Nederlands-Indisch beleid tussen de twee wereldoorlogen ruimschoots heeft ervaren”.

Boven-Digoel_320x487Het is een belangwekkend boek dat niet mag ontbreken in de koloniale geschiedschrijving van Nederland en Indonesië.

Boven-Digoel was een Nederlands strafkamp in Nederlands-Indië tussen 1926 en 1942 aan de bovenloop van de rivier de Digoel, waar Indonesische nationalisten en communisten geïnterneerd werden. Op deze plek ligt nu de plaats Tanah-Merah.

Aanleiding voor de oprichting van het kamp was een communistische opstand in het toenmalige Nederlands-Indië in 1926. Onder andere Mohammed Hatta, de latere Indonesische vicepresident, en Soetan Sjahrir, de eerste Indonesische premier, zijn er geïnterneerd geweest. Sukarno is er nooit geweest.

Naar aanleiding van de overrompeling door het Japanse leger in 1942 merkt Salim het volgende op :

En waar de Ned.-Indische autoriteiten óók verzuimd hadden alle Hollandse vrouwen en kinderen tijdig (b.v. naar Australië) te evacueren, vielen deze in Japanse handen, Zij moest dan ook -volkomen onnodig- een lange lijdensgeschiedenis in de zo beruchte hongerkampen ondergaan, waar velen van hen stierven!” (blz. 46-47)

Een forse uitspraak die in de herinneringen en gevoelens van velen nu nog stevig zal natrillen.

Lees ook een interessant artikel over Boven-Digoel in de Correspondent van 7 maart 2018: Hoe Nederland zijn strafkamp in Nieuw-Guinea trachtte te vermommen

 

Geplaatst in Indonesië | Tags: , , , , , , | 8 reacties

Hoe anders is de herinnering aan mei ’45

4 en 5 mei: de dodenherdenking en het vieren van de bevrijding in Nederland.
Ik moet dan altijd terugdenken aan wat mijn ouders hebben meegemaakt. Het einde van de oorlog in Azië in augustus 1945 blijkt nog geen echt einde te zijn geweest aan de ellende. Na 42 maanden Japanse krijgsgevangenschap kon mijn vader eindelijk zijn eerste brief naar mijn moeder schrijven. Een brief die haar toen niet heeft bereikt. Van elkaar wisten ze niet of ze nog in leven waren.

In zijn eerste brief beschrijft mijn vader heel beknopt wat hem is overkomen vanaf maart 42 tot en met september ’45.
Mijn moeder had net enkele jaren in een Japans kamp (Lampersari bij Semarang) op Java gezeten met 2 dochters, haar moeder en 2 van haar zussen. Haar moeder en een zus hebben het niet overleefd.

Zij konden toen nog niet weten dat na ’45 nog een lange ellendige tijd te wachten stond met nog 2 jaar in actieve dienst van de KNIL op Celebes, de Bersiap en uiteindelijk de noodzakelijk uittocht / repatriëring naar Nederland.

Hoe anders is dan de herinnering aan mei ’45.

1ste_brief_deel1_na_kamp_725x926

1ste_brief_deel2_na_kamp_732x868

Geplaatst in Familiegeschiedenis, Indische Kwestie | Tags: , , , , , | 1 reactie