15 augustus 2017: een herdenking

Ieder jaar weer een bijzondere dag.
Een grote verzameling mensen met gedeelde gevoelens en onderlinge verbondenheid. Verhalen die beklemmend zijn en tegelijkertijd het verleden aan het heden koppelen. Een geschiedenis die geen verleden tijd kent en tot uiting komt in het verdriet wat bij velen is af te lezen.

IMG_9059_539x404_spekkoekMaar natuurlijk ook veel hartelijkheid en vriendelijkheid naar elkaar. Zelfs her en der een luide lach om de plechtigheid te doorbreken. Ontspannen met elkaar kennismakend, je laten verrassen door familieleden en kennissen die er ook blijken te zijn en wat geplaag heen en weer. Een heerlijk stukje spekkoek verorberend met een bekertje koffie erbij.

Het begin van de herdenking wordt aangekondigd. We horen te gaan staan als eerbetoon aan het intreden van het vaandel Regiment Van Heutsz. Van Heutsz? Het Regiment is opgericht in 1950 als opvolger van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL). Het KNIL met voor velen een wrange smaak, denkend aan o.a. het niet uitbetaalde soldij tijdens krijgsgevangenschap in Japan. Dat schiet als een pijnlijke flits door mijn hoofd.

deIndischeKlok_354x250De aankomst van de Minister-President: als eerbewijs het Luiden van de Indische Klok. Een bronzen klok in 1995 geplaatst. Het benadrukt dat men bij het Indisch monument op een gewijde plek staat. Het Indisch monument moest een stem hebben die niet alleen herinnert aan de slachtoffers van de oorlog van toen, maar die iedereen ook steeds weer oproept en aanspoort zich in te zetten voor vrede nu en in de toekomst.

Ik hoop dat het luiden van de klok ook ieder jaar onze regering blijft herinneren aan kwesties die uit die tijd nog steeds niet zijn opgelost.

Het welkomstwoord door de Voorzitter van Stichting Herdenking 15 augustus 1945 en de verschillende voordrachten worden afgewisseld door mooie liederen, gebracht door Residentie Bach Ensembles, ieder jaar weer.

IMG_9081_539x404_ponchosHet Luiden van de Indische Klok en het taptoe-signaal geven het begin aan van de 1 minuut stilte. Het veld valt stil. Alleen de regen op de poncho’s en de paraplu’s is hoorbaar dit jaar.

De stilte wordt gevolgd door het 1e en 6de couplet van het Wilhelmus.
Ik haper bij sommige woorden en zinnen. Ik krijg deze er niet uit.

Na de kranslegging door de autoriteiten is het grote veld aan de beurt. Een grote rij vormt zich. Hoe dichter bij het monument zelf, hoe stiller de rij wordt. Ik onderdruk een brok in mijn keel.

Els_Peter_217x386Dit jaar heb ik 10 rode rozen gekocht ter herinnering aan mijn ouders en alle trauma’s die uit die vreselijke oorlog zijn voortgekomen en nu nog bij velen de kop opsteken. Voor iedere trauma een symbolische roos.

Samen met mijn zus leg ik onze bloemen bij het monument.

Dit jaar was ik geheel in het wit als uitdrukking van het verdriet wat nog bij zovelen niet weggenomen is. Het verdriet zo prachtig ook verwoord door Herman Bussemaker in zijn laatste werk: Indisch Verdriet, Strijd om Erkenning, (2014). Het boek wat hij besloot met de volgende allerlaatste alinea: “Bij de overheid ligt tot op de dag van vandaag een moreel deficit. Het is aan de huidige generatie Indische Vertegenwoordigers om de flambouw van de tweede generatie over te nemen en de strijd om erkenning voort te zetten. Voor deze generatie is dit boek geschreven, opdat men niet vergeet. Immers onrecht verjaart niet.

IMG_9065_1077x808_HetVeld

Geplaatst in Familiegeschiedenis, Indische Kwestie, Indonesië, Persoonlijke geschiedenis | Een reactie plaatsen

In krijgsgevangenschap: dagen rond de capitulatie van Japan

Uit het dagboek van mijn vader

In het kamp werd begin augustus ’45 steeds duidelijker dat er iets stond te gebeuren, zo lees ik in het dagboek. De dagelijkse voeding varieerde steeds sterker. Amerikaanse “Flying Fortes” vlogen over het kamp zonder aangevallen te worden. Ongehinderd door met stokken slaande jappen kon men deze luchtparade in stilte aanschouwen. Steeds vaker luchtbombardementen op afstand.
Hilfman, de kampcommandant, meldt dat de vertegenwoordigers van alle nationaliteiten een brief voorgelegd krijgen aan de Britse regering ter tekening om aan wapenstilstand te adviseren. Er wordt gedreigd voor zware straffen als niet wordt getekend. Er wordt veel geslagen.

Wat er die laatste dagen voor de capitulatie en de dagen erna afspeelde, lees ik in het dagboek van mijn vader. Het geeft een beeld van toenemende verwarring bij de jappen en toenemende opluchting bij de krijgsgevangenen. De gevangenen hadden in deze dagen in het geheel geen notie van de verwoesting van Hiroshima en Nagasaki door atoombommen. De jappen in het kamp wel en dat bleek ook uit hun gedrag.

POWaug1a_667x864

POWaug2a_658x950

POWaug3a_665x948

POWaug4a_639x921.jpg

POWaug5a_668x819

Geplaatst in Familiegeschiedenis, Indische Kwestie, Persoonlijke geschiedenis | Tags: , , , | 1 reactie

Backpay-regeling voor de rechter

Mijn tante van bijna 90 laat het er niet bij zitten. Zij is boos over de backpay-regeling zoals die door staatssecretaris Van Rijn in samenspraak met “het Indisch Platform” eind 2015 is overeengekomen.

Zij is boos omdat zij vindt dat haar man, overleden in 2011, alsnog voor deze regeling in aanmerking moet komen. Zij bestrijdt de gekunsteldheid van de willekeurig gekozen datum van 15 augustus 2015. Wie op die datum niet meer leeft zoals haar man, komt niet voor de regeling in aanmerking. Ook het feit dat het achterstallig salaris en soldij nog steeds niet is uitbetaald beschouwt zij  als een onrechtmatige daad van de Nederlandse staat.

Zij vindt de uitkeringsregeling absoluut onredelijk, onbillijk en onrechtvaardig.

Samen met haar oudste zoon Boudewijn, als gemachtigde die alles minutieus heeft uitgeplozen, heeft zij reeds vroeg (22 nov. 2015) beroep aangetekend bij staatssecretaris Van Rijn van het ministerie van VWS.  Vanaf dat moment is de lange weg naar de uiteindelijke rechtszaak op 14 juli 2017 afgelegd.

Eind augustus 2017 krijgt zij de uitspraak te horen. Haar pleidooi, uitgesproken door haar zoon staat hieronder afgebeeld.

Pleidooi van mijn tante

Pleidooi1_blz1_561x816_Anoniem

Pleidooi_blz2_561x819_A

BEROEPSSCHRIFT: Het complete dossier van mijn tante

Het complete dossier is als (geanonimiseerd) pdf-bestand bijgevoegd en door te klikken op het hierboven blauw onderstreepte op een nieuwe pagina in te zien en te downloaden.

Uitgebreid wordt punt voor punt ingegaan waarom bezwaar en beroep wordt aangetekend. Daarmee is het ook een heel informatief document geworden, inclusief persoonlijke memoires, aanvraag en afwijzingsbrieven door het ministerie van VWS en het SVB, etc.

De Indische Kwestie is nog niet afgedaan

De Indische Kwestie is helaas na meer dan 70 jaar nog lang niet afgerond. Wij zij er nog niet klaar mee. Ik ben heel trots op mijn tante die boos op de deur van de Nederlandse Staat blijft bonken. Ik hoop dat vele anderen dat ook blijven doen, liefst in gezamenlijkheid en vooral niet vanuit klein clubjes die menen voor de hele Indische gemeenschap te moeten spreken.

spandoek_IndischeKwestie.png

Geplaatst in Indische Kwestie | Tags: , , , , , , , , | 4 reacties

Brevet van onvermogen Indisch Platform onder leiding van Silfraire Delhaye.

HET HAD ZOVEEL BETER GEKUND
De afgelopen anderhalve jaar zelf ervaren hoe er door het Indisch Platform is geopereerd. Teveel mensen hebben hierdoor schade en leed van ondervonden.

Politieke bestuurders op landelijke niveau is een rad voor ogen gedraaid met tot gevolg dat verkeerde informatie wordt gebruikt door landelijke politici. Zo zag je dat kennelijk de indruk in politiek Den Haag bestaat dat de voorgestelde backpay-regeling van Martin van Rijn in 2015 bij de Indische gemeenschap op steun zou mogen rekenen. Dit is geenszins onderbouwd. Het is aan een klein clubje binnen het IP gevraagd. De voorzitter van het IP gooide het kennelijk op een akkoordje met het ministerie van VWS.

In de lopende rechtszaken tegen de backpay-regeling wordt dit ook naar voren gebracht door hen die de backpay-regeling aanvechten.

Een tante van mij (de jongste zus van mijn vader) heeft het aangedurfd om een rechtszaak te beginnen tegen het Ministerie van VWS en de Sociale Verzekeringsbank. Zij pleit voor het recht op een backpay-uitkering voor haar echtgenoot die inmiddels 4 jaar geleden is overleden. Zo lees ik o.a. in haar pleidooi het volgende:

In de beantwoording van Kamervragen van 3 juli jongstleden geeft Staatssecretaris Van Rijn aan dat de peildatum ‘adequaat’ en in overleg met het Indisch Platform is gekozen. Voor wie adequaat gekozen? Adequaat voor de Staatskas? Daarbij moet worden gemeld dat het genoemde overleg met een organisatie is die de status niet heeft om hierover te spreken. Nogmaals deze uitkeringsregeling is onredelijk, onbillijk en onrechtvaardig en getuigt van onbehoorlijk bestuur.

De zitting van deze rechtszaak was 14 juli 2017 bij het gerechtshof in Den Haag. Uitspraak volgt eind augustus.

Het is in-en-in triest dat zo’n gevoelig kwestie na meer dan 70 jaar nog steeds niet is opgelost.

Het is tijd voor een herschikking van de organisatie voor de belangen van diegenen die bij de Indische Kwestie betrokken zijn. Een organisatie die vanuit alle verschillende groepen in de Indische gemeenschap op democratische wijze samen met de overheid en de politiek tot een bevredigende oplossing kan komen.

Foto_demo_DenHaag_800x533

ps.blog

Open brief:

Voorzitter IP, Silfraire Delhaye,

December 2015 ontbind je de Onderhandelingsdelegatie met VWS. Een Delegatie die akkoord ging met de Backpay voor de nog laatst levenden MÍTS we gezamenlijk met VWS per 1 januari 2016! door zouden vechten voor de Indische Kwestie (Excuses, Erkenning, Compensatie Oorlogsschade en Backpay Salarissen) én in gesprek zouden blijven voor wat betreft de weduwen.

We hadden toen namelijk al berekend dat niet alle 1100 mannen/vrouwen (schatting 2013 SVB) nog in leven zouden zijn. Dus er zou geld over blijven wat toch al gereserveerd was.

Onacceptabel dat je deze ontbinding met een half Dagelijks Bestuur hebt bepaald. Want ook ik zat in het Dagelijks Bestuur en was niet uitgenodigd voor dit gesprek, evenals Nico Wijnveldt van Stichting Matahari uit Groningen. Ook Ton te Meij, adviseur Pers/PR en Politiek en Jan de Jong, voorzitter SVJ, heb je met deze ontbinding buitengesloten van verdere onderhandelingen met VWS…

View original post 1.391 woorden meer

Geplaatst in Indische Kwestie, Politiek | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een verjaardag in krijgsgevangenschap

Op 25 juli denk ik aan de verjaardag van mijn moeder, geboren op 25 juli 1920 en in 2010 overleden.

Mijn vader heeft in zijn krijgsgevangenschap in Fukuoka 9B in Japan op 25 juli 1944 een bijzonder stukje geschreven in zijn dagboek. Zie bijgevoegde afbeelding. Zij waren toen bijna 5 jaar getrouwd. Zo vier je een verjaardag, duizenden kilometers van elkaar in barre omstandigheden. Mijn moeder in een jappenkamp Lampersari in Semarang en mijn vader in Japan. Een pakje sigaretten om van de verjaardag van zijn vrouw te genieten.

Pa_Fukuoka_25juli1944_760x327

De omstandigheden op die dag in het kamp

Op die dag noteert de Nederlandse kampcommandant en tevens kamparts Hilfman in zijn dagboek het volgende op 25 juli 1944 (blz. 85):

Kampcommandant_25juli1944_Hilfman_617x362.png

In de alfabetische namenlijst van Fukuoka 9B komen we meerdere Flohr’s tegen. Mijn vader (C.M.J. Flohr) was op dat moment 31 jaar.

Het kamp van mijn moeder

Zoals gezegd zat mijn moeder met 2 kinderen (Christine en Els) in kamp Lampersari in Semarang. Ook haar moeder / mijn oma Christine Biver (Gumster-Biver, Chr. F.V. van) was bij haar in het kamp evenals 4 zussen (Hetty, Paultje, Agnes en  de jongste Ilse). Oma Biver heeft het kamp helaas niet overleefd. Zij is op 47-jarige leeftijd overleden op 30 oktober 1944.

In de periode oktober 1942 – 23 augustus 1945 was dit een burgerkamp >>
Andere naam: Bunsho III Kamp 4
Geïnterneerden: jongens; oude mannen; vrouwen en kinderen
Aantal geïnterneerden: 7.870
Aantal doden: 341 (tussen 19 februari 1944 en 27 september 1945)
Informatie: Rond 1915 begon de gemeente Semarang als eerste in Indië met sociale woningbouw voor de inheemse bevolking. Rond 1920 werden aan de Blimbingweg en de Manggaweg twee modelkampongs gebouwd met in totaal ongeveer 240 kleine woningen van hout en bilik. Deze kampongs werden in november 1942, met de Gouvernements Ambachtsschool aan Sompok en 66 betere stenen huizen aan de Djeroekweg, Sompok en Lampersari, aangewezen als wijkkamp voor ‘Europese’ vrouwen en kinderen. De wijk werd omheind met prikkeldraad en gedek. De vrouwen en kinderen die er geïnterneerd werden, waren afkomstig uit Midden- en Oost-Java. De namenlijst bevat alleen de namen van ca. 3960 volwassenen.

Lampersari rond 25 juli 1944

Mijn moeder hield geen dagboek bij. Er zijn wel enkele dagboeken van anderen digitaal beschikbaar. Uit een dagboek van Amp Kramer-Driessen krijgen we een sfeerbeeld wat zich afspeelde rond de verjaardag van mijn moeder op 25 juli 1944.

Lampersari_AmpKamer-Driessen_dagboek28jul44_673x550

Het dagboek van Tine Bolt-Koster geeft op 6 juni 1944  een sfeertekening hoe zij aankeek tegen de nieuwe bewakers. De tekst laat niets aan duidelijkheid over.

Lampersari_dagboek_Tine Bolt-Koster_fragment6juni1944_966x660

Hoe verschillend zijn de levens van mijn vader en moeder in 1944, hoe sterk zijn zij gebleven en hebben elkaar na de oorlog weer teruggevonden.

In 1953/1954 zijn wij, een gezin inmiddels met 6 kinderen naar het nieuwe vaderland moeten verhuizen. De oudste van het gezin is in 1953 naar Nederland gegaan. Moeder vertrok met 5 kinderen in december 1954 met ms Oranje. Kerstnacht ’54 werd aangemeerd in het ijskoude Amsterdam. Voor het eerst maakten we kennis met sneeuw. Vader volgde enkele maanden later met het vliegtuig.

aankomstadam1954

Aankomst Amsterdam, 25 december 1954

Geplaatst in Familiegeschiedenis, Indische Kwestie, Persoonlijke geschiedenis | Tags: , , , , , | 2 reacties

de “Indische Kwestie”: de overheid wil er snel van af?

Herman Bussemaker (historicus en oud-voorzitter van het Indisch Platform) wijdde zijn laatste boek (“Indische Verdriet, strijd om erkenning)” aan de historie van een getraumatiseerde  Indische gemeenschap die in zeventig jaar veel heeft bereikt  maar niet de gevraagde erkenning van de overheid heeft gekregen.

We zijn nu 2 jaar verder. Herman Bussemaker is niet meer. Hij werd bij het Indisch Platform opgevolgd door Silfraire Delhaye. Ogenschijnlijk is deze opvolging goed verlopen. Helaas bleek al snel enige kritiek te komen vanuit het IP bestuur. Zeker op het moment dat in 2015 door de nieuwe voorzitter een overeenkomst werd gesloten over de Backpay regeling. De regeling viel niet in goede aarde bij veel betrokkenen. Enkele kritische bestuursleden werden uit het bestuur gezet. De uitvoering van de regeling liep uit de hand. Het overgebleven IP-bestuur keek toe maar deed niets. De uitgetreden bestuursleden probeerden te redden wat er te redden viel bij de uitvoering van de regeling.

Intussen was het ministerie van VWS blij dat er een overeenkomst was gesloten en dat daarmee tegemoet was gekomen om vanuit moreel inzicht te hebben voldaan aan de wensen van de Indische gemeenschap. Niets was echter minder waar. Nog steeds worden rechtszaken aangespannen tegen de Overheid. Rechtszaken die tot nu toe stuk lopen op een rechtshistorie die de halsstarrigheid van de Regering de afgelopen 70 jaar zo kenmerkt.

Opnieuw schijnt met het huidige Indisch Platform een overeenkomst te zijn gesloten door het ministerie. “Collectieve erkenning” was in vooruitzicht gesteld en wordt nu omgezet in een afspraak van 1,5 miljoen per jaar voor de Indische gemeenschap. Daar kan dan een Indisch centrum mee van de grond komen. Opnieuw blijkt de huidige voorzitter met dit plan te hebben ingestemd. Onbekend is of er veel overleg is geweest met de betrokken organisaties. Het lijkt op een een-tweetje tussen Martin van Rijn en de IP-voorzitter.  Reacties uit de Indische gemeenschap zijn zeer teleurgesteld. Men voelt zich bekocht. En terecht, denk ik dan.

Het is tijd dat de Indische Kwestie voorgelegd gaat worden aan het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Het Nederlands recht moet op de proef gesteld worden buiten onze grenzen.

De epiloog in het boek van Bussemaker (zie afbeelding) maakt duidelijk dat de kwestie niet op deze manier kan worden afgerond.

Epiloog_Bussemaker_885x310

Geplaatst in Indische Kwestie, Politiek | Tags: , | 1 reactie

Het mono­culturalisme van de PvdA

Fascinerend hoe de geschiedenis zich op sommige punten kan herhalen. Ook de houding ten opzichte van migranten in de jaren vijftig is in wezen niet veel veranderd met de huidige tijd.
Nederland emigratieland in de jaren vijftig: Er gingen meer Nederlanders naar het buitenland (Australië, Canada, Nieuw Zeeland, VS en Zuid-Afrika), dan er binnenkwamen, (grote aantallen Indische-Nederlanders). De angst voor een te groot aantal immigranten / repatrianten, (in o.a. het ‘beruchte’ rapport Werner gememoreerd), wordt door deze cijfers ook ontkracht.

MO

Afgelopen weekend verscheen een controversieel stuk in De Telegraaf met als titel ‘De PvdA wijst migranten als automatische bondgenoot af’. Het ging over de multiculturalisme paragraaf van het recente PvdA-rapport, geschreven door Paul Depla. Op Twitter ging het verhaal rond dat De Telegraaf de dingen uit zijn verband heeft gerukt en uit context heeft geciteerd. Dat is ten dele waar. Bij het lezen blijkt het rapport op dit thema subtieler en bovenal voorzichtiger te zijn geformuleerd dan wat De Telegraaf ervan heeft gemaakt. Maar er zit wel degelijk eenzelfde monoculturele lijn in.

Ik heb er drie alinea’s uitgelicht. Hier de eerste:

“Juist waar het gaat over de multiculturele samenleving is het gevoel ontstaan dat de terechte emancipatie van de migranten, leidt tot een aantasting van verworven rechten en vrijheden. Want gaat het erom de rechten en vrijheden van migranten te versterken? Of betekent de emancipatie van migranten vooral dat…

View original post 767 woorden meer

Geplaatst in Indische Kwestie, Migranten, Politiek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen